Alleen in Limburg

28jan11

Ik heb gisteren nog eens een keertje overnacht in een bed op Limburgse bodem. Een wonen-en-werken-in-Limburg try-out. Ik kon een uurtje langer slapen – ik werd zelfs wakker voor het alarmsignaal van de wekker me wakker kon schudden. Met een lome tred ben ik opgestaan, onder de douche gekropen en een verfrissend ochtendritueel uitgevoerd. Outfit van de dag kiezen met een paar wissels. Ik heb tijd, ik moet geen trein halen. Daarna rustig ontbijten – zittend aan tafel met zicht op de oranje ochtendgloed.
8u30. Prima, mooi op tijd. Volgende fase: auto pendelen. Het rijdt vlot op de snelweg. De muziek op de radio is leuk. De zon schijnt.

Afrit 29 Hasselt-Oost. Luikersteenweg, aanschuiven. Geen probleem, denk ik dan, terwijl ik de radiozenders afschuim, op zoek naar goeie muziek zonder gezever. Vijf minuten later, vijftig meter verder. Misschien had ik toch beter een andere afrit genomen, spookt het door mijn hoofd. Deze weg zit blijkbaar vast wegens de werken. Maar ja, ik zit er nu in, dus ik moet er door.

Ik kijk naar de gebouwen langs de weg en besef dat de heraanlegging van die steenweg de omgeving anders doet aanvoelen. Het is net alsof de gebouwen plots trots naast de weg staan en niet meer ineengekrompen zich willen verbergen in de schaduw.

Tien minuten verder, halfweg. Mijn linkerbeen begint pijn te doen. Filerijden is dus het koppelingspedaal voortdurend op de bodem houden. Zo niet fijn. Waarom doen mensen dat dagelijks? De kwaliteit op de radio is belabberd. Radio Scorpio nationaal! schreeuwt iets in mij.

De verkeerslichten op het kruispunt met de ‘grote ring van Hasselt’ komen in zicht. En plots schiet de rij auto’s voor mij vooruit. Aha, het gaat hier opeens vooruit. De auto’s dansen als de zwanen in het Zwanemeer mooi achter elkaar naar het tweede rijvak.En dan zie ik hem. Het oranje stofzuigcamionmonster dat op zijn ijzigste gemak de goot grondig uitkuist en tot een paar seconden geleden het – toen nog – éénbaansvak gijzelde. Alleen in Limburg, denk ik dan.