ik werd verliefd op dit mijnheertje op een rommelmarkt. en nog meer toen hij zijn stemmetje liet horen. vreemd genoeg heeft ie zijn naam nog niet verklapt. alles op zijn tijd. maar ondertussen zingt ie wel vrolijk fwiet fwiet wanneer ik de trap op ga.

vanochtend heb ik een weekje vrijheid ingelast. een week vrij van chocolade. de regel is: snoepen mag, maar niets met chocolade. en dat is best moeilijk aangezien mijn snoepvoorraad 90% uit chocolade bestaat.

dus als de lunch een coupe vanille-ijs met aardbeien aanbiedt, zal ik daar goed van smullen. het moeilijke moment is de goesting in iets. en dan is het grijpen naar kant en klare versnaperingen met chocolade een gemakkelijke oplossing.
maar vandaag dus niet.

en dat opent deuren. of eerder gezegd bladzijden, van kookboeken. naarstig op zoek naar ‘iets lekker’ als avondsnoepje. na een half uur bladeren was ik bijna verzadigd door het kijken naar de prentjes en het lezen van de titels. en ook ontmoedigd, want er is altijd wel een belangrijk ingrediënt dat er net niet is. vermengd met ‘zou ik er wel aan beginnen, want het is toch best wat werk’-gevoel.

de keuze viel op geroosterde perziken met frambozensaus. wel ik had maar 1 perzik en de frambozen heb ik gevist uit de diepvrieszak rode vruchten. verder een beetje honing, suiker, amandelen en sinaasappelsap. en terwijl de perzik twintig minuten gaarde in de oven, deed ik de afwas. om daarna mijn overwinning vingerlikkend te vieren.

fruitontbijt #RW11, originally uploaded by elischka.

Honger. Dilemma. Ik wil mijn keuken niet in. Het is een heuse Rock Werchter dag 4 puinhoop. Het is dus niet nodig op de wei te zijn om van het weidse te genieten. Een afwasmachine is welkom. Of een pygmee. Maar die discussie sleept allang aan wegens ethisch niet verantwoord en illegaal enzo van die dingen.

Dus nu heb ik de keuze tussen een wandeling van 3km en een authentiek Rock Werchter ontbijt van hamburgers, kebab of spek met eieren te gaan scoren óf toch mijn wilskracht aan te manen en eten te sprokken in de keuken. Dilemma.

Soms lijken de dingen niet wat ze zijn. Zoals deze graffiti op een treintafeltje. Vernieling of een poetisch design?

Afrit 29 Hasselt-Oost. Luikersteenweg, aanschuiven. Geen probleem, denk ik dan, terwijl ik de radiozenders afschuim, op zoek naar goeie muziek zonder gezever. Vijf minuten later, vijftig meter verder. Misschien had ik toch beter een andere afrit genomen, spookt het door mijn hoofd. Deze weg zit blijkbaar vast wegens de werken. Maar ja, ik zit er nu in, dus ik moet er door.

Ik kijk naar de gebouwen langs de weg en besef dat de heraanlegging van die steenweg de omgeving anders doet aanvoelen. Het is net alsof de gebouwen plots trots naast de weg staan en niet meer ineengekrompen zich willen verbergen in de schaduw.

Tien minuten verder, halfweg. Mijn linkerbeen begint pijn te doen. Filerijden is dus het koppelingspedaal voortdurend op de bodem houden. Zo niet fijn. Waarom doen mensen dat dagelijks? De kwaliteit op de radio is belabberd. Radio Scorpio nationaal! schreeuwt iets in mij.

De verkeerslichten op het kruispunt met de ‘grote ring van Hasselt’ komen in zicht. En plots schiet de rij auto’s voor mij vooruit. Aha, het gaat hier opeens vooruit. De auto’s dansen als de zwanen in het Zwanemeer mooi achter elkaar naar het tweede rijvak.En dan zie ik hem. Het oranje stofzuigcamionmonster dat op zijn ijzigste gemak de goot grondig uitkuist en tot een paar seconden geleden het – toen nog – éénbaansvak gijzelde. Alleen in Limburg, denk ik dan.

Dit citaat zijn de eerste zinnen van het eerste verhaal in het boek “Het wezen van de olifant” van  Toon Tellegen, uitgegeven bij Querido. En dat heb ik net gekocht. En dat ga ik lekker lezen.