Ik werd wakker in het midden van de nacht. Ik las ‘Roodijs’, het stond in mijn hersenpan gebrand. Ik draaide me om en keek naar de wekker. Half drie scheen het rood.

Mijn ogen gleden naar hem. Hij lag naakt en onbedekt, weg van mij. Benen opgetrokken, een hand tussen de knieën. Ik trok het laken over hem heen en kuste de zachte huid van zijn schouder. Ik draaide me om en schreef in mijn dromen op een herinneringspapiertje ‘Roodijs’.


Ik kweek ideeen. En ik doe dat met veel liefde en genot.

De voorbije weken had ik het gevoel dat de ideeën waren opgesloten in een gevangenis in een woestijn ver ver weg. Onhoorbaar. Zo ver weg dat er zelfs (bijna) geen herinnering overleeft.

Maar sinds gisteren hebben ze weer van de vrijheid geproefd, die ideeën. Het leven is zo zoveel beter. Ideeën spuien, gekke hersenkronkels maken, pure vrijheid.


Groetjesgrietje, klinkt dat niet mooi? Een liefelijk meisje dat de groetjes overbrengt. Diverse media zijn haar werkveld: radio, de straat, aan de voordeur… Zomaar, of voor een speciale gelegenheid. En op de dag van de eenzame mens dan is het gratis, een unieke goed-doel actie.


het wordt hier akelig donker
en de wind steekt op
en het rommelt gorgelend bruust in de lucht

mag ik nu naar huis om onder een dekentje weg te kruipen met een disneyfilm? en ook een warme choco met gember.


self portrait

24jun10


self portrait, originally uploaded by elischka.


STUK eindfeest, daar moet je zijn geweest. Anders besef je niet dat het cultuurseizoen is gedaan. Dan denk je plots ergens op een dinsdag in juni “Ik wil graag eens een stukje theater, dans of een concertje meepikken. Ik zal eens kijken wat het STUK heeft te bieden.” En dan kom je ontsteld terug want er is nix in het STUK, want het seizoen is gedaan. En dan plots een week later, duikt die cultuurhonger opnieuw op en herhaalt hetzelfde verhaal zich. En die miserie had je kunnen vermijden: door naar het STUK eindfeest te gaan op donderdag 20 mei.

Scorpio Lab op STUK eindfeest in de labozaal




elandhertbureau, originally uploaded by elischka.

voor het geval je het je afvraagt
het eland.hert pronkt nog steeds op mijn bureau
dat zwarte mdf staat hem wel
dit is een tussentijdse fase, een wachtpositie
tot er een echt plekje is gevonden, een ere plekje



Af en toe moet je iets nieuw beginnen. En dan plots ben je ergens op een nieuwe plek met nieuwe mensen waar niemand elkaar kent. Dan volgt het gevreesde moment: Wie ben je? Stel je even voor. We doen even een rondje.

“Ik ben E., 32 jaar, ongehuwd, woonachtig te Leuven en geef les”. Is dat wie ik ben? Ben ik een naam, een cijfer dat mezelf in de tijd neerzet, een gps localisatie en een jobtitel? Nee toch!

Ik ben dat meisje in het feloranje rokje met witte bollen en smurfenblauw truitje dat glimlachend en bijna huppelend door de straten van Leuven doolt. I sing along to songs i don’t like op de radio, liefst zo vals mogelijk, binnenshuis. Ik ben een kei in nagelbijten. En wanneer weer eens een vreemde vieze man me tijdens het kruisen een fluisterende opmerking maakt over mijn wulpse cupsize dan wandel ik glimlachend verder want ik mag er lekker wel aan komen.


jump, pogo, wave the arm, shout along with the song. TAT TAT! KABOOM BOOM! Now take THAT! And just a bit of THIS! feeling  every word, maybe even understand some and then lose that comprehension is a bliss. while dancing, live the moment of rage, feel the fine line between sanity and insanity, in memoriam of happiness and sadness, the good things in life and all that suxx. rage it out until your body falls down to the floor. exhausted and empty.

and then, have some fine champagne in a beautiful glass. and feel the beauty of life while the bubbles and fluid playfully caress your tongue and then slowly flow down your thoat. enjoy. life. live. life.



selfportrait

03mrt10


selfportrait, originally uploaded by elischka.


nam een eetlepel van de oude – niet zo lekkere – muesli. en een eetlepel all bran – ook niet echt lekker. kapte beide in een kom half gevuld met volle yoghurt van carrefour uit een pak van 1 liter. en voegde twee eetlepels krieken op sap uit een bokaal toe. smullen maar.



wafelboom

30jan10

de man brengt appelen rond. wanneer breng je wafels, vroeg ik. appelen groeien aan een boom in de tuin, kreeg ik als repliek. een wafelboom! ik wil een wafelboom, vrolijkte ik zachtjes met glimmende oogjes. een wafel kan ik voor je planten, kreeg ik als antwoord.

ik zie het al helemaal voor me: het putje in de zachte bruine aarde, de wafel erin. het schepje waarmee de wafel in het putje wordt toegedekt. en het putje uiteindelijk helemaal terug opvulde. gelijk met de grond. de onderaardse wafel. de wafel kon beginnen kiemen en groeien. en dan in de lente zou ik wafels plukken en smullen.

in een flits van een seconde besefte ik dat een wafel zo helemaal niet kan groeien. concept: compostering.

de aarde zal de wafel verzwelgen! ik keek onthutst, voelde me ontredderd. en de man, hij wandelde weg.


Parallellepipeda, originally uploaded by elischka.

Nick Ervinck op Parallellepipeda in M.

Wat gebeurt er als kunst en wetenschap elkaar ontmoeten?



8-schatten.thee

21jan10


8-schatten.thee, originally uploaded by elischka.

ik laat me verleiden door woorden. woorden die strelen. zoals de 8 schatten thee op de menukaart van de wok on air. idyllisch geserveerd in een gietijzeren theepot en een kopje waar je beide handen rond kan vouwen. puur genot.





Follow

Get every new post delivered to your Inbox.